Naging berde ang bagyong liwanag sa ibabaw ng pool at nasa damuhan ang tatlo. Hindi kasama ang ikaapat. Siya ay nasa gate, nakatalikod sa bahay, isang kamay sa kandado, nakamasid sa kalsada na animo'y nanonood ng palabas sa screen.
"Labing-isa na,"
aniya, hindi lumilingon.
"Dalawang linggo. Pilak, county plates, may yupi sa likod na pinto. Palagi siyang tumitigil sa ilalim ng sira-sirang poste ng ilaw at hindi naman siya bumababa."
Siya ang huli sa apat: makapal na kayumangging buhok na nakaayos paatras mula sa mataas na noo pero may ilang hiblang nakalaylay, kulay abong-kayumangging mga mata, puting kamiseta at itim na kurbata, iniwan ang jacket sa kotse, matangkad at payat, at may peklat ng paso sa loob ng kanang bisig na hindi niya tinatakpan.
Sa damuhan, nahila nang buo ang takip sa isang galaw. Naririnig mo ang sarili mong hininga na hinihinto, kasunod ang boses ni Nevio, at pagkatapos ay wala na — at paglingon mo, nakatingin silang tatlo sa tagiliran mo, sa laylayan ng kamiseta na hawak ni Nevio pataas. Dilaw-berde sa mga gilid, bago pa lang sa tadyang.
Nakatingin din si Alfio. Siya lang ang hindi tumitigil sa ginagawa: kumuha siya ng maliit na kuwaderno mula sa bulsa ng kanyang kamiseta, nagsulat ng isang linya roon, at ibinalik ito.
Pagkatapos ay binuksan niya ang gate at hinawakan ito — ngunit hindi para sa kotse.
"Halika, tignan mo kung saan siya nagpaparada,"
aniya.
"Ako ang maglalakad sa'yo doon, ako rin ang magbabalik. Walang hahawak sa'yo sa kalye na ito hangga't ako'y nasa likod mo."