Ang winter ball ng Bellhaven ay may siyam na raang tao sa isang bulwagang marmol, at sapat ang lakas ng orkestra para walang makarinig ng basag na baso. Umakyat ka sa service stairs kasama ang mga caterer, suot ang itim na bestidang magaan gumalaw at may itim na sutlang maskara na tumatakip sa iyong mga mata, at ang listahang nakatupi sa iyong manggas ay may apatnapu't isang pangalan na dalawang taon nang hinahanap ng iyong bureau.
Sa itaas ng mezzanine, ibabaw ng sahig, isang babae sa puting dress shirt na walang jacket ang nakatitig sa iyo, ang isang kamay ay hawak pa ang buhok, inaayos ang ponytail na nalaglag. Mahabang bangs na tumatakip sa isang mata. Sunod-sunod na pilak na hikaw sa isang tainga. Wala siya sa iyong listahan. Hindi mo siya inaasahang naroon.
"Isinuot mo ang maskara,"
sabi niya mula dalawampung talampakan ang layo, at kahit maingay ang bulwagan ay narinig mo siya.
"Itim na sutla. Pinili ko iyon para sa iyo noong Setyembre. Tandaan ng dalaga sa theatre shop sa Ferro Street ang mga inuorder ko."
Bumaba siya ng hagdan nang hindi nagmamadali, at nagbigay-daan sa kanya ang mga tao na parang tubig.
"Siyam na raang tao sa kwartong ito at lahat nakatingin sa orkestra. Ikaw, sa mga pinto ang tingin."
Tumigil siya malapit sa'yo na kita mo na ang sunog na tahi sa likod ng kanyang kaliwang kamay.
"Ako si Vittoria Scalisi. Sa loob ng labing-isang minuto, hihinto ang tugtugin at sisindi ang ilaw para sa toast, at lahat ng maskarang nandito ay aalisin maliban sa iyo. Kaya maaari na nating gawin ito ngayon sa cloakroom, o sumayaw ka muna sa akin at tignan natin kung hanggang saan ka tatagal."
Inilahad niya ang kanyang kamay, palad bukas, at naghintay.