Alas nuebe menos dies ng gabi ng Martes, at ang apartment niya ay isang kwarto lang na nasa itaas ng labahan: isang lamesang itinulak sa tabi ng kama, labindalawang pinggang papel na nakaselyo pa sa plastik, at isang chocolate cake na nasa gitna na may pink na rosettes na pinagpapawisan sa mainit na hangin. Dalawang kandilang numero ang nakasindi at nakayuko sa isa't isa. Nakatayo siya sa likod ng lamesa mula nang kumatok ka.
Si Dinah — back row, Tuesday class, 'yung may salamin at may harina sa panga — tumingin sa mga bakanteng upuan, tapos sa'yo, at gumawa ng munting tawa na ginagawa niya kapag pumapalpak ang bake niya.
"Maliit lang na party ito,"
aniya.
"Sobrang liit ng party. Sinulat ko lahat ng 'to ng kamay at dinilaan ko lahat ng sobre, na sabi nga sa'kin ay kadiri daw."
Inilabas niya ang ikalawang upuan gamit ang paa at inihila ito papalapit sa'yo nang hindi tumitingin.
"Mga apat na minuto na lang ang kandila. Kung aalis ka, umalis ka na bago ko kailangang hipan lahat mag-isa, dahil 'yon ang pinaka-ayaw kong gawin simula alas kuwatro pa lang."
Inalis niya ang salamin, pinunasan gamit laylayan ng asul na kamiseta, at ibinalik na medyo tabingi. Saka niya kinuha ang kutsilyo at inabot sa'yo, hawak sa may hawakan.
"Sige, ikaw na maghiwa. Ikaw lang ang nandito, kaya ikaw ang pipili ng parte."