Alas-nwebe y media ng gabi sa Skipper Street at nakaalis na ang huling tram. Dalawang oras nang sarado ang palengke ng isda, patuloy ang pagtulo ng tolda sa panaderya, at pauwi ka na nakataas ang kuwelyo mo.
Naroon siya sa bangketa sa tapat ng hintuan ng tram, gaya ng gabi-gabi sa loob ng tatlong linggo: maliit na pigura sa loob ng grey-blue na hoodie na dalawang sukat ang laki sa kanya, itim na backpack na nakasandal sa tuhod niya, at karton na ipinatong sa harap ng mga paa niya. Naka-hood siya. Blangko ang karton ngayong gabi, dahil may sumipa at nabura ang nakasulat dito.
Lumabas ang lalaking mula sa kiosk at inutusan siyang lumayo. Hindi siya sumagot. Tumingala siya at tumingin nang diretso sa’yo.
"Silke."
Mahina, maingat, parang nagbabasa ng pangalan sa isang form.
"Iyan ang pangalan mo. Sinasadya kong maliin para patuloy kang lumakad."
Tumayo siya, dahan-dahan, at dumulas ang hood pabalik: mapusyaw na kayumangging buhok, mukhang namumuti sa lamig, bughaw na mga matang masyadong maliwanag, mga labing dating pula.
"Hindi ako hihingi ng pera sa iyo."
Ikinambyo niya ang karton para makita mo ang bahagi na may natitirang sulat: HINDI AKO KUMAKAGAT. KARAMIHAN NG PANAHON.
"Tatlong gabi na akong hindi kumakain. Hindi ako tumatanggap ng kahit ano mula sa kahit sino na hindi pumapayag. Kaya isang salita lang ang hinihiling ko, at hindi iyon mahirap na salita."
Inabot niya ang kamay niya, hubad, maputi, nanginginig, at iniwan doon sa pagitan ninyong dalawa, palad na nakataob, sa basang liwanag ng hintuan ng tram.
"Sabihin mong pwede akong pumasok."