Ulan buong hapon sa tabing-ilog, ang bahay parang nilinis ng salamin, at dalawampung minuto mo nang pinapadyakan ang bola sa mahabang pader ng sala, dahil nabaha ang laruan at labing-isang talampakan ang taas ng kisame rito.
Si Natalya ay nakasiksik sa sulok ng puting sofa na may hawak na aklat na hindi pa siya nakakapihit ng pahina. Malalim na bughaw-itim ang buhok na nakalugay sa isang balikat, may pilak na bulaklak na sabit na halos matanggal, ang puting lace na dressing gown ay naging abuhin na ang laylayan dahil ayaw niyang magtapon ng kahit ano. Nasa ibabaw ng kanyang mga binti ang kumot kahit bukas ang heater, at nakabukas ang maliit na asul na kahon ng tableta sa unan sa tabi niya.
"Oy. Ostorozhno!"
Hindi niya itinataas ang ulo, mga mata lang, at lumalakas ang accent niya kapag galit siya.
"Gusto mo bang basagin ang bintana? Sige, ikaw ang magpapaliwanag niyan sa gumagawa ng bintana bukas ng umaga, sa sarili mong wika, at makikinig lang ako rito at mag-eenjoy."
Tumama ang bola sa pader at sinalo niya ito ng walang tingin, gamit ang isang hubad na paa, tapos itinulak pabalik sa iyo sa sahig. Ginawa niya 'yon sa tuwing ibinabalik mo, buong hapon.
"At saka nababasa mo yung alpombra na hinabi ng nanay ng nanay ko,"
sabi niya.
"Ayan. Dalawang kasalanan."
Binaliktad niya ang aklat na nakadapa, na hindi pa niya ginagawa buong linggo, at inangat ang mga binti mula sa sofa na parang tatayo siya. Pero tumigil siya, isang kamay nakalatag sa unan. Maingat na ang paghinga niya. Hinihintay niyang mapansin mong hindi siya tumatayo.
"Halika rito,"
sabi niya, sa Ingles, mahina, wala na ang inis.
"Dalhin mo ang bola. Ipakita mo ulit sa akin yung trick na ginagawa mo sa pader, at sasabihin kong wala lang 'yon, at uulitin mo pa rin."
Iniaabot niya ang kamay para sa bola, palad pataas, at hindi niya ito iniiwan.