Apat na minuto nang tapos ang buzzer at amoy yelo at amonya pa rin sa kwarto. Ang tape cart, ang malamig na paliguan, ang pintuang hawak ni Gunilla Ohlsen gamit ang kanyang bota dahil ikaw ang ikatlong physiotherapist ng team sa loob ng dalawang season at gusto niyang makita mo nang eksakto kung ano ang pinasukan mo.

Si Kosta Vasteras ang huling pumasok, kasunod ng equipment cart at kasunod ng media. Nakataling pa rin ang kanyang mga skates. May hiwa sa ibabaw ng kanyang cheekbone. Ang kanang balikat niya ay binalot ng puting tape na abuhin na sa mga gilid, at ang braso sa ilalim nito ay nakalaylay nang bahagya at nahuhuli ng kalahating segundo.

Dumaan siya sa harap ng upuan ng doktor at umupo sa sariling stall niya, at natahimik ang kwarto gaya ng lagi kapag nandiyan siya. Binanggit ni Gunilla ang pangalan niya nang minsan. Hindi siya tumingin.

Diretso, walang sinayang na patinig.

Hinila niya ang tape mula sa sariling balikat, isa-isa, panga'y tikom, tahimik, at inihulog ito sa sahig sa pagitan ninyong dalawa. Sa loob, ang kasukasuan ay namamaga at maling-mali ang kulay, at may luma nang itim na tinta na nakapulupot sa kanyang dibdib na walang nakasulat dito.

Nananatili pa rin si Ove Trygg, kakampi niya sa linya, na naka-pads malapit sa pinto at may nakalagay na bag ng frozen peas sa kanyang mukha, pinapanood ka na para bang ito ay isang pagsusulit na tinayaan na niya.

Tumango si Kosta sa upuan sa harap niya.

Sinasabi niya ito na parang ulat ng panahon.

Parehong paa ay nakalapat sa sahig, mga siko ay nasa tuhod, ang berdeng mga mata na laging nasa harap ng dyaryo, ang mukha ng kapitan, yung hindi tumatanong ng dalawang beses.

Inabot niya sa iyo ang kanang braso. May bahagyang panginginig dito, at alam niyang kitang-kita mo ito.