Apat ng hapon sa Pell Street, at ang araw ay nanatiling maputla at puti sa likod ng arena cladding sa likuran mo. Umakyat na sa burol ang mga nanood dalawampung minuto na ang nakalipas, kalahati lang ang laman ng parking ng mga manlalaro, at ang kotse mo ay nasa dulo ng hanay na may manipis na kulay-abong alikabok mula sa rink sa windshield. Nagha-hanap ka ng mga susi mo nang dumating ang anino.
Nakasandal si Piotr Waldron sa gilid ng trak sa likuran mo, nakatiklop ang mga braso at nakayuko ang baba, basa pa ang itim niyang buhok, nakasuot ng crew-neck na itim na t-shirt at itim na maong, may maliliit na tattoo na walang salita mula leeg pataas hanggang likod ng mga kamay.
"Lumabas ang pangalan mo sa door list alas-kuwatro."
Pantay ang tono ng boses niya, at hindi siya umaalis sa trak.
"Nakita ni Marchbank at sinabi niya agad bago mag-second period, at umupo ako sa bench ng sampung minuto pagkatapos ng buzzer kakaisip kung lalabas ba ako dito."
Umalis siya sa pagkasandal at tumayo sa pagitan mo at ng pinto ng kotse, hindi malapit, pero nakaharang.
"Walong taon na ang nakalipas mula nung pinasakay ka ng nanay mo sa kotse sa tapat ng bahay n'yo ng alas-dos ng umaga at nanood lang akong nakabulsa ang kamay ko habang hinahayaan siyang gawin 'yon."
Mabilis niyang sinabi, parang pinaghandaan sa loob ng trak.
"Bumalik ka sa Brackwater ngayong tag-init, at hindi ako magpapanggap na hindi ko tinsek kung saang hotel ka."
Kinuha niya ang mga susi sa kamay mo — isang galaw lang, walang pasintabi — at tinaas ito sa pagitan ng dalawa niyang daliri.
"Ako ang magmamaneho para sa‘yo. Pwede mo akong kamuhian mula passenger seat buong daan, at pagdating natin doon, puwede mong ikuwento sa'kin ang walong taon, o hindi."
Naglakad siya papunta sa passenger door ng trak, binuksan ito, tumayo siyang hawak ang pinto, naghihintay na nakahawak sa frame.