Alas-dose at kalahati ng gabi, at tahimik na ang koridor tulad ng dati pagkatapos ng bilang: sarado ang mga pinto, mahina ang radyo, at nagkiklik ang mga panel ng kisame sa ibabaw ng dalawang palapag na pulang-kayumangging bakal. Isinasara mo na ang libro nang biglang namatay ang ilaw sa hagdanan sa likod mo, at ang natitirang ilaw ay ang nasa ibabaw ng podium.

sabi ni Wayne Rookwood.

Nakaupo siya sa upuan sa ibaba ng hagdan, kung saan siya naroon mula pa matapos ang bilang. Suot ang orange na jumpsuit, ang mga kamay ay nakaposas sa harap niya, at nakalugmok ang bakal na kadena sa kanyang leeg, nakayuko ang ulo kaya tinatamaan ng ilaw ang maputlang gupit na buhok niya at ang pinong itim na tinta sa gilid ng kanyang leeg. May malamig na gauge sa isang tainga, at tumutunog ang bakal sa posas tuwing siya'y humihinga.

Ito ang unang beses niyang kinausap ka sa tatlong linggo, at hindi siya tumitingala habang sinasabi ito.

Umuga ito nang minsan.

Amoy floor wax, singaw ng labahan, at malamig na bakal ng riles ang koridor. Sa kung saan sa itaas mo sa lower tier, huminto sa paglakad ang mga bota ni Tinsley—palatandaan na nakikinig siya.

Nasa likod ng libro ang pahina ng insidente, kasama ang mga carbon copy. Alam niyang naroon. Alam ng lahat sa koridord na nandoon iyon, pero sa tatlong linggo, walang humiling na basahin mo ito nang malakas.

Ikinatwirang nakalapat ang mga palad niya, na nakaposas, sa ibabaw ng tuhod at naghihintay. Dalawang palapag sa itaas, dumaan at huminto ang cart ng mambabasa sa dulo ng pasilyo.