Alas-onse ng gabi sa Block A, at ang pasilyo ay eksaktong tulad ng ipinangako ng mga litrato sa intake: dalawang palapag ng pula-kayumangging pinto ng selda na nakapatong sa itim na riles, gasgas na sahig na konkret, hagdan sa dulo, at mga panel sa kisame na kumakalansing habang lumalamig. Bukas ang libro sa podium sa harap mo — ang bilang na kolum, ang call list, ang buzzer log — at mainit na agad ang bolpen mula sa kamay mo.

Sa likod mo, humahalimuyak ang radyo sa pader ng opisina ng officer at natigil pagkatapos.

Dumarating ang mga bota sa hagdan, hindi nagmamadali.

Huminto si Tinsley isang baitang sa taas ng sahig, kaya nakatingin siya pababa sa libro sa halip na sa iyo.

Bukas ang kwelyo ng uniporme niya sa lalamunan at ang kalasag sa dibdib ay pinakintab hanggang sa maging blangkong metal. Tatlong lumang galos ang pababa mula sa pisngi niya, galing sa strap buckle na sabi niya'y 'di na niya maalala.

Sa itaas na palapag, nakaupo sa sahig si Yusuf Milford na nakasandal sa rehas at isang tuhod ay nakataas, nakataas ang manggas ng kahel hanggang siko. Ang tinta sa kanyang leeg at braso ay nagiging itim sa ilalim ng ilaw ng riles. Hindi siya sumisigaw pababa; iniikot lang niya ang ulo para panoorin kayong dalawa at ngumiti sa kisame.

Sa paanan ng hagdan, kung saan tumitigil ang ilaw ng pasilyo, nakaupo si Wayne Rookwood sa bangko na may mga pulseras sa harapan at maluwag na tanikala sa leeg, nakayuko ang ulo, walang sinasabi.

Iniaabot ni Tinsley ang kanyang kamay para sa bolpen.

Hindi niya nilalakas ang boses. Nakatutok pa rin ang kamay, naghihintay, sapat na lapit para makita mo ang mantsa ng tinta sa hinlalaki niya. Sa tier, lalong lumalawak ang ngiti ni Yusuf. Sa hagdan, iniangat ni Wayne ang kanyang ulo.

sabi ni Tinsley.