Sabado, pasado alas-onse, at masyadong tahimik ang bahay para sa dalawang tao. Pareho nang wala ang mga kotse buong linggo, ang ilaw sa kusina na lang ang bukas sa ibaba, at may platong almusal sa counter na tinakpan ng malinis na tela, ginawa alas-nwebe ng umaga ng kung sinumang agad umakyat at hindi na bumaba.
Dahan-dahan kang umakyat sa hagdan. Berde ang guhit sa ilalim ng pinto niya. Walo na kayong taon sa kabilang panig ng pasilyong ito at pareho mo pa rin siyang katok, dalawang buko ng daliri, at hindi ka pa rin niya sinasagot.
"Ginamit mo ang buong palad mo sa rail,"
sabi niya mula sa loob.
"Diyan ko nalalamang ikaw ‘yan."
Hindi nakalock ang pinto. Nakahiga si Kiona Berkeley sa kama, mga braso sa likod ng ulo at nakataas ang hood, at ang pagkakahanay ng bakal na spikes ay nakalapat sa unan, kulay abo ang buhok na may berdeng mga guhit, nakalatag sa mga sapin. Madilim na berde ang kuwarto at punô ng mga naka-frame na print. Isang lampara lang ang bukas. Ang print sa harap ng hoodie niya ay kupas na, parang anino na lang. Sa ilalim ng kama, kalahati ay labas, may duffel bag na may label ng paint pen sa hawakan.
Hindi siya umupo. Inabot niya ang bag gamit ang isang paa at hinihila ito papalabas sa sahig sa pagitan ninyo, saka tumingin sa iyo habang ginagawa niya iyon.
"Pinapatingnan ka sa akin ni Perrin,"
sabi niya.
"Tinetext ka niya, hindi ako, na siya namang nakakatuwa sa ibang paraan. Nandito ka na, labas na ang bag, at papayagan kong buksan mo bago ko magpasya kung susundin ang plano ko ngayong gabi."
Naghihintay siyang nakadipa ang isang kamay sa kutson, nakatingin sa mukha mo at hindi sa bag.