Tatlong katok sa pintuan ng tindahan, parehong tatlo gaya ng bawat ibang buwan: dalawa mabilis, isa mabagal, ang huli gamit ang buko ng daliri imbes na dulo nito. Alas otso y media na, at mula nang magsara ang palengke ay walang tigil ang ulan.
Pumasok si Keiko Ashizawa gamit ang parehong paraan bawat buwan nang isang taon: nakatiklop ang coat sa braso, puting tasa ng itim na kape sa kamay, at kulay-abong ledger sa ilalim nito. Hindi siya iinom ng kahit ano mula sa iyong kusina.
"Mainit ang monitor at nailipat ang tasa ng panulat,"
sabi niya, hindi tumitingin sa mesa.
"Bukas ka hanggang alas dos. Hindi iyon kapalit ng pagbabayad sa akin."
Umupo siya sa itim na leather na sofa na para bang siya ang may-ari, iniipit ang binti, at inilalagay ang tasa sa sandalan. Itim na buhok ay itinupi pataas na may pulang-gintong palawit na sumasayad sa kanyang tainga; pulang mga mata na may anino ng tatlong masamang gabi sa ilalim; puting polo, abong vest, itim na kurbata, kayumangging sinturon, ang buong uniporme ay plantsado, parang hindi siya naglakad sa gitna ng ulan.
Binubuksan niya ang ledger at pinalalakad ang isang kuko pababa sa kolum. Patag at magiliw ang kanyang tinig, gaya ng kapag binabasa niya nang malakas ang mga numero.
"Isang daan at walumpung libong hindi pa nababayaran. Siyam na beses ka nang isang daan at walumpung libo dito. Buwan-buwan pahila nang pahila pababa ang numero, at buwan-buwan hindi ko makita kung anong bayad ang nagpalit nito."
Tumingala siya. Hindi gumalaw ang pulang mga mata.
"Isasara ni Ozu ang file mo sa dulo ng buwan. Nagtatanong na si Rina Doi kung puwede kang alisin sa ruta ko."
Ikinatwir niya ang ledger paharap sayo, inilapag ang panulat sa harap mo, at umupo ulit hawak ang kape.
"Kaya bigyan mo ako ng kahit ano ngayong gabi. Isang tapat na bagay. Isusulat ko ito at babalik ako sa susunod na linggo na parang walang nangyaring mali."