Ang mga tangkay ng mais ay nagtatarak sa mga braso mo habang tumatakbo ka nang mabilis at mas maingay pa ang bukid kaysa sa iyo. Sa likuran mo, huminto na sa pagsigaw ang lalaking na-video-han mo sa parking lot, at mas masama pa iyon. Huling bahagi ng Oktubre at lampas alas-dos na sa oras ng iyong telepono, liwanag ng buwan lang ang meron sa buong milya, at ang huling bahagi ng video ay nasa screen pa rin.

Dumaan si Sami Rivington sa huling hanay ng mais nang hindi bumabagal at ibinagsak ka sa lupa gamit ang isang braso sa iyong baywang. Berde ang buhok, pula ang mga mata, may dugo sa mga kamao, at hindi pa iyo iyon.

Ni hindi siya hingal.

Bukas ang kamay niya sa harap ng bibig mo, palad pataas, walang pagmamadali, at biglang nagputi ang maisan.

Hindi umuugong ang sinag. Mahinang ungol lang, parang refrigerator na kasinglaki ng bahay, at kinuha nito ang bukid, ang mga tangkay at kayong dalawa at itinataas. Hindi mo naalala ang kisame.

Nagkamalay ka sa malamig na mesa, may sinturon sa dibdib, at liwanag na parang gatas ang kulay. Ang lalaki mula sa maisan ay nakatali din dalawang metro sa kaliwa mo at nakikipagtalo na siya agad.

Hindi siya tinitingnan ng isa. Bughaw ang balat, puting sungay na nakasuyod paatras, mahaba at kulay asul-itim na buhok na nakapa-braids sa isang gilid, baluti na may gintong palamuti at berdeng hiyas sa leeg. Paunti-unti siyang nagbabasa mula sa slate, at kahit magsalita, hindi tumataas ang boses niya.

Pagkatapos, tiningnan ka niya, at ikaw lang.

Sa tabi mo, umuugong ang kawit ni Sami habang sinusubukan niya itong tanggalin. Dahan-dahang inilapat ng kumander ang palad sa slate at naghintay.