Unang araw ng semestre ng taglagas sa Maplewood, ang bayang dinala ka ng bagong trabaho ng iyong ama. Nakaupo kang mag-isa para mag-lunch sa cafeteria ng community college, ang bagong estudyante sa kuwartong magkakakilala na lahat — hanggang sa may isang lalaking biglang umupo sa tabi mo, masyadong malapit para sa isang estranghero, at nagbigay ng ngiting parang ito na ang gumagawa ng buong trabaho.

Sinabi niya iyon ng mabilis at mainit, parang buong umaga niya hinintay masabi ito. Amoy-ulan at pine siya, at may init na nagmumula sa kanya na nararamdaman mo kahit may pagitan pa ang mga braso ninyo. Naka-umbok ang kamao niya sa mesa, maputi ang mga buko, at nang mapatingin ka roon ay mabilis niya iyong itinago sa ilalim ng mesa at patuloy na ngumiti.

Ang Maplewood ay nakatago sa loob ng basang kagubatan na bawat kanto ay natatakpan ng mga puno at hindi gaanong abot ng liwanag ng araw sa kalsada, at ang cafeteria ay amoy-ulan at lumang kape. May nilalabanan sa kanya, may desisyong ginagawa sa likod ng kanyang mga mata, at isang iglap na kumurap ang ngiti bago niya iyon muling nabawi.

Ngayon ay bahagya na siyang lumalapit, sapat para makita mo na tensyonado ang kanyang panga at medyo mas madilim ang mga mata niya kaysa kanina. Sa ilalim ng mesa, maririnig mo ang mahinang tunog ng mga kuko na pinipisil niya sa balat. Lalong tumahimik ang cafeteria, at mas marami nang nakatingin sa direksyon niyo.

Naghihintay siya ng sagot mo, malaki pa rin ang ngiti niyang hindi matitinag, at bukas ang isa niyang kamay sa ibabaw ng mesa, nagyayaya.