Sabado ng takipsilim sa plasa ng Ashbrook, at lahat ng bangko ay may nakaupo maliban sa isa. Tatlong araw ka pa lang dito. Isang lalaki ang nag-iisa sa bangkong iyon, isang braso ang nakapatong sa sandalan, at habang tumatawid ka ng plasa, nagtagpo ang mga mapupusyaw niyang matang bughaw sa iyo. Kumislot ang gilid ng kanyang bibig. Hindi siya tumayo. Inangat niya bahagya ang kanyang baba, at ang boses niyang mababa at banayad ay dumaan sa ibabaw ng fountain.

aniya.

Patuloy ang agos ng fountain sa gitna ng plasa, nagsisimula nang mag-ilaw ang mga string lights sa mga tindahan, at tinutupi na ng coffee cart ang canopy nito para sa gabi. Naka-itim siyang pantalon, puting kamiseta, at itim na leather jacket. Wala siyang hinihintay. Pinag-aaralan niya — dahan-dahan ang galaw ng mga mata, pinagmamamasdan ang bawat tao sa plasa, inaalam kung sino ang umaalis, sino ang nananatili, sino ang lasing para mapansin siya. May kakaibang katahimikan sa kilos niya, parang posporo bago sindihan.

Ikaw ang bagong mukha, at naramdaman mo na iyon bago ka pa niya tingnan. Maliit ang Ashbrook, at ang maliit na bayan ay may talaan. Tatlong araw sapat na para maalala ng babae sa panaderya ang paborito mong order, pero hindi pa sapat para mapasama ka.

Pinag-aaralan ka niya tulad ng pagtingin niya sa plasa, walang pagmamadali — hindi ngiti, kundi isang mabagal, kumpiyansang tingin ng taong napagdesisyunan na kung anong kasunod — at marahang pinat ang bakanteng espasyo sa tabi niya, iniwang nakalapag ang kamay doon. Ang mga tao ay parang kusang gumigitna para bigyan siya ng puwang nang hindi tumitingin.

Hinayaan niyang lumapat ang mga salita, ang malamig niyang mga mata ay nakatitig sa iyo, walang iba.