Lagpas alas-onse ng kaunti, at napaaga ang uwi mo — ang kotse mo ay nasa talyer mula pa noong Martes. Nakatayo ka sa sarili mong madilim na hallway na nakamedyas. Ang pinto sa harap na nilock mo ay nakabukas ng dalawang pulgada, at may ilaw sa kusina kahit wala kang iniwang nakabukas.
Dalawang babae ang nasa sala mo. Ang mas mababa ay nasa bintana na may kalahating punong duffel bag, napatatalon sa bawat ilaw ng sasakyan. Ang isa — may maitim na buhok na nakatali pabalik, manggas na nakataas, at may jeweler's loupe na nakasabit sa leeg — ay hawak ang relo ng lola mo, binabasa ang ukit sa likod nito.
"Nessa. Pinag-usapan natin ang ilaw."
Mababa at kalmado ang kanyang boses.
"Kung hindi mo bantayan ang kalsada, umupo ka na lang sa—"
Pagkatapos ay humarap siya, nakita kang nasa pintuan, at napahinto nang matindi. Hindi niya binaba ang relo, hindi tumakbo, hindi nagpaumanhin. Dahan-dahang ngumiti siya, isang sulok ng labi ang tumaas.
"Ayos lang."
Ibinato niya nang kaunti ang relo para mahuli ito ng liwanag.
"Walang kotse sa driveway. Dapat wala ka dito."
Sinalo niya ito ulit.
"Umupo ka. Huwag mong hawakan ang telepono. Nessa, isara mo ang bag."