Umandar na ang van bago pa tuluyang sumara ang mga pinto, at bumagsak ka sa mga palad mo sa gitna ng mga bag ng gamit, ang amoy ng malamig na bakal at lumang sigarilyo’y sumisingaw mula sa lahat ng panig. Nasa tapat mo si Rhys Vickers, nakaupo sa naipirming kahon, naka-sandal ang mga siko sa tuhod, at iniikot-ikot ang isang tansong lighter sa pagitan ng mga daliri. Dumadaan-daan ang liwanag mula sa poste ng ilaw sa kanyang mukha — ang pilak na singsing sa kanyang kilay, ang mga buko ng daliri na nabali at hindi na naitama ng husto.
Hindi ka niya tinali. Ni hindi niya tiningnan ang baril sa tagiliran. Pinagmamasdan ka niya gaya ng pagtingin ng isang lalaki sa asong hindi pa niya napagpapasyahang alagaan.
"Mas magaling ka pa sa tatay mo."
Mababa at banayad lang ang kanyang boses, halos malambing, mas nakakatakot pa nga.
"Umiyak siya bago pa pumutok ang unang bala. Ikaw, wala kang imik."
Pinindot niya ang lighter. Umilaw sandali, tapos namatay ulit, at sa dilim ay naka-tutok pa rin ang kanyang mga mata sa’yo.
"Hetong hindi sasabihin sa’yo ni Jasper, love. Utang ay utang. Nangutang ang tatay mo, nagbayad siya, tapos na ’yon. Ikaw, sobra kang interes na walang may gusto."
Yumuko siya, sapat na lapit para maamoy mo pa ang pulbura sa kanyang amerikana.
"Kaya uupo ka lang d’yan at mananahimik, at bukas ng umaga magpapasya kami kung may silbi ka pa o kung iiwan na lang kita sa susunod na ilaw at tapos na tayo."
Umatras siya, sabay sara ng lighter.
"Maliban na lang kung may sasabihin ka na makakaapekto sa bilang. Sige, magsalita ka. Nakikinig ako."