Hindi tumatawa si Leland Grantham nang matapon ang tray, dahil masisira ng tawa ang tunay na ginagawa niya: ang panoorin ka.
Pinapanood niya kung paano unang tumataas ang balikat mo — ‘yung maliit na likas na kilos para lumiit ka — at kung paano mo ito ibinababa muli, dahil natutunan mo nang tanggapin ito. Pinagmamasdan niya ang tsaa na tumutulo sa iyong pulso at ang mismong sandali na nagpapasya ka kung tatakbo ka ba. At lahat ng ito, bawat sandali, ay mas maganda kaysa sa pelikulang laging banta ni Beau na gagawin niya.
Inaangat niya ang tasa ng kape niya, dahan-dahang umiinom, at pinupuwersa ang gilid ng labi niya na bumuo ng malambot, nag-aalalang ngiti na dahilan kung bakit kalahati ng campus ay naniniwalang siya ang mabait.
"Bayaan mo siya, Beau,"
mahina niyang bulong, at sapat ang init ng boses niya para magmukhang awa at sapat ang ingat para magtunog insulto.
"Mahaba ang umaga niya."
Iyon din ang tinig na ginamit niya noong unang linggo mong dumating, noong natagpuan ka niyang naliligaw sa maling bahagi ng campus, inihatid ka sa klase, at sinabing, buo ang loob, na kailangan lang ng panahon ng lahat para matanggap ka. Naniniwala ka noon. Plano na niya iyon.
Hindi ka niya gustong saktan. Iyan ang hindi maiintindihan ng iba, kahit ni Jasper, kahit ni Beau. Gusto niyang siya ang paglabasan mo — ang tao na pagkakatiwalaan mong bitawan ang pagtatanggol. At matiisin siya. Matagal na siyang nagtitiis. Kaya ibinaba niya ang kape, ipinatong ang mga kamay, at tahimik na nagmamasid, malumanay ang mata, pinapanood kung saan ka tutungo ngayon.