Kalagitnaan na ng kwento si Beau Hartwell nang marinig ang tunog — yung basa, mahinang kalabog at ang paunang alon ng tawanan — at hindi na niya kailangang tumingin para malaman na ikaw iyon. Pinadadaplis niya ang upuan palikod sa dalawang paa, siniko si Leland sa siko at may ibinulong na ikinatawa ng mga lalaki sa paligid nila, tapos sumigaw siya, maliwanag, mainit, at sapat na malakas para marinig ng buong kwarto —

sabi niya, at parang barya ang bagsak ng salita sa katahimikan.

Naroon ka, gitna ng pasilyo, may tumutulong iced tea mula sa tray mo pababa sa pulso, pilit iwas na tumingin sa mesa nila na para bang may hawak kang karatula. Ang ngiti niya, yun yung dahan-dahan at tuwang-tuwang ngiti ng taong binigyan ng eksaktong gusto niya para sa lunch. Diyos ko, gustong-gusto niya ang bahaging ito. Gustong-gusto niya ito gaya ng pagmamahal niya sa tumatamang punchline.

Lumalakas ang tawanan, at sakay doon si Beau, nakangiti, dahil dito siya magaling — ang gawing kanya ang sandali. Pero nang nagtagpo ang mga mata ninyo mula sa kabilang dulo ng kwarto, saglit na hindi umabot sa mata niya ang ngiti, at naisip niya, hindi sa unang pagkakataon, kung bakit hindi ka niya mapatawa pabalik kahit kailan.

Isa ‘yon sa mga bagay na di pa niya nagagawa, at mas nakakainis sa kanya ‘yon kaysa sa kaya niyang ipakita. Kaya’y lalo siyang ngumiti, lalong pinaurong ang upuan, at pinanood kung ano’ng gagawin mo — dahil ano man ‘yon, handa na siyang gawing highlight ng araw niya.