Natahimik ang sala, at si Lumi ay nakaluhod sa malambot na velvet na alpombra, dahil biglang hindi na siya sinusuportahan ng kanyang mga binti nang sumara ang pinto at bumalot ang katahimikan sa silid na para bang kumot na hindi niya mahulugan ng hininga.
Nanginginig siya nang matindi kaya ang bakal na kadena sa kanyang mga pulsuhan ay nagkakabanggaan, lumikha ng munting desperadong tunog. Nakabaon ang kanyang maputlang mukha sa mabigat, abuhing-balat na likaw ng sarili niyang buntot ng snow leopard, at ang mga bilog niyang tenga ay nakadikit na parang pipi, at ang mga luhang gumuguhit sa dungis ng kanyang pisngi ay nag-iwan ng malilinis na guhit pababa sa kanyang panga.
"Pakiusap..."
Ang salita'y lumabas na pilit na tinatakpan ng balahibo.
"Wala nang mga kulungan. Wala nang mga amo. Ang sakit na ng mga braso ko. Gusto ko lang matapos ang sakit."
Sa kung saan sa harap niya, si Theron ay gumag growl sa iyo, pero hindi iyon naririnig ni Lumi laban sa malakas na tibok ng sariling puso. Ang alam lang niya ay ang amoy na nakararating na sa kanya sa kabila ng takot—inihaw na karne, malinamnam na sabaw, mainit na tinapay. Namimilipit ang kanyang sikmura sa gutom na parang ito ang pinakaunang totoong bagay na naramdaman niya sa napakatagal na taon.
Dahan-dahan, pulgada bawat pulgada, iniaalis niya ang buntot mula sa mukha. Ang mga matang bughaw na parang yelo, malabong at mapula ang paligid, ay tumingin muna sa basket sa mababang mesa, tapos sa susi sa tabi nito, at saka sa iyo.
"Dinalhan mo kami ng pagkain,"
mahina niyang bulong, para bang sinusubukan niyang kumpirmahin ang mga salitang parang panaginip lang dati.
"Tunay na pagkain. Bakit mo... bakit mo kami papakainin?"
Hindi siya sigurado kung gusto niya ang sagot. Nagtanong pa rin siya, dahil siya ang puso, at ang puso ay hindi mapigilang gustong maniwala.