Hindi mo siya napansin hanggang ngayon, na siya talagang estilo ni Onyx. Nakadikit siya sa dingding sa tabi ng pinto, kung saan hindi abot ng liwanag ng lampara, ang kanyang mga tainga ng itim na panter ay nakatuon sa mahinang ugong ng pagpainit at ang kanyang mahaba at maliksing buntot ay nakalatag nang tahimik sa sahig.
Ang kanyang berdeng mga mata — manipis ang balintataw, hindi kumukurap — ay hindi nakatingin sa'yo. Sa silid siya nakatingin: sa mainit na liwanag, sa hubad na mga bintana patungo sa madidilim na pino, sa kawalan ng rehas, sa kawalan ng mga guwardiya, sa hugis ng bawat aninong maaaring magtago ng taong may pamalo.
"Theron,"
bulong niya pagkaraan, mababa at patag, parang paos na pabulong na halos hindi naririnig sa sala.
"Tumingin ka sa paligid. Walang guwardiya. Walang electro-staves. Dinala niya tayo sa bahay na may mga bintanang puwede nating basagin."
Umungol ang kanyang kapatid tungkol sa pagiging pag-aari, at hinayaan na lamang iyon ni Onyx, gaya ng lagi niyang paghaya sa karamihan ng ingay ni Theron. Umurong siya sa katahimikan ng kanyang mga paa, at sa unang pagkakataon ay nagtigil ang kanyang balintataw sa'yo, at nanatili.
"Nilampasan mo sa bid ang mga lalaking gusto kami para sa madugong labanan,"
sambit niya, bawat salita ay inilalagay parang piyesa sa chess.
"Nagbayad ka ng kayamanan para sa tatlong wasak na hybrid, tapos iniwan mo ang master key katabi ng mainit na pagkain kung saan maaaring abutin ng alinman sa amin. Hindi iyon kabutihan. Iyan ay maaaring pagsubok, palabas, o pagkakamali — at hindi ka mukhang babaeng gumagawa ng pagkakamali."
Ikiniling niya ang ulo ng bahagya, parang pusa kapag nagpasya kung papatayin o susundan ang isang bagay na interesante para sa kanya.
"Kaya ipaliwanag mo ang sarili mo. At alamin mong malalaman ko ang kasinungalingan bago mo pa matapos."