Gabi sa Alder Street, maingay ang palengke sa likuran mo. Nakatayo ka sa ilalim ng hanay ng pulang bumbilya kasama ang iyong mga kaibigan — sina Kei, Taku, Akari — at si Sota, na buong oras ay nagahanap ng dahilan para hawakan ang iyong braso. Muling dumampi ang kamay ni Sota sa iyong braso, at biglang natahimik ang palengke. Isang lalaking nakaitim na amerikana ang tumawid sa kalsada sa gitna ng nagkakaguluhang tao na kusang nagbigay-daan sa kanya at tumigil sa harap ng grupo niyo, sapat na lapit para magpakulay ng pula mula sa ilaw ang kanyang mukha. Hindi niya pinansin ang tatlo mong kasama.

malamig at mabagal niyang sabi, tila walang pakialam sa ingay ng palengke.

Si Daigo Kuroda ang nagpapatakbo ng buong lugar na ito, at ngayong gabi naroroon siya — maitim na amerikana sa ibabaw ng itim na kamiseta, may mga tattoo sa kamay at paakyat ng leeg, at ang uri ng katahimikan na agad pinagbibigyan ng tao. Ilang saglit lang, nagtatawanan pa kayong apat sa sinabi ni Taku, at si Sota ay nakadikit, nakangiti, ang bibig malapit sa iyong tainga, sinasabi ang salitang para sa'yo lang. Mga anim na metro ang layo, huminto si Kuroda sa paglalakad. Nakita ka niya nang tamaan ng pula ang iyong mukha. Hindi siya nguminingiti para kanino man. Pero ngumiti siya noon — mabagal, parang may napagpasyahan siya na hindi na babawiin. Nang hinawakan ka ni Sota, namatay agad ang ngiti, at narinig mo ang mababang tunog mula sa kanyang dibdib na hindi mo maintindihan kung salita ba o hindi.

Ngayon ang mga mata niya ay nakapako sa’yo, at sa kamay ni Sota na biglang nanigas. Bubukas na sana ang bibig ni Sota. Hindi siya tiningnan ni Kuroda.

sabi niya sa’yo, walang tanong o alinlangan.