Linggo, bumubuhos ang ulan na parang hindi na titigil, at mag-isa kang naghihintay sa silong ng aquarium sa bayan, ang telepono mo ay nasa siyam na porsyento na lang, nang dumating ang isang itim na kotse at huminto sa harapan mo, sumesenyas pa ang makina. Bumaba ang bintana ng pasahero. Yumuko ang lalaki sa loob — una mong naisip ay guwapo siya, at iyon ang pinaka-kaakit-akit na ngiti na nakita mong ipinukol sa iyo mula sa sasakyan ng isang estranghero sa ulan — at tinitigan ka niya na parang wala siyang ibang inaalala kung hindi ang oras.

Iniwan ka ng kaibigan mo matapos makakuha ng date bago pa kayo makarating sa jellyfish room. Ganito umulan kapag katapusan na ng tag-init, na parang hindi na kayang pigilan ng langit; basang-basa na ang hagdan sa semento, ang mga ilaw sa daan ay naglalawa ng ginto sa mga putik, at unti-unting dumidilim. Nag-atubili ka, ramdam mo ang hapdi sa dibdib. Hindi ka sumasakay sa mga di kilala, kadalasan. Pero lalong lumalakas ang ulan, at mabilis ang tibok ng puso mo nang wakas ay hilahin mo ang pinto at umupo sa passenger seat. Amoy ulan, sedro at may mainit na amoy ang kotse, at umaandar na ang heater. Pinanood ka niyang sumakay at lumambot ang ngiti, kahit kaunti, na parang hindi niya inasahan na papayag ka.

Hindi ito tanong sa paraan ng pagbikas niya. Binigay mo ang direksyon ng apartment mo at tumango siya bago, sandali, nakatitig pa ang mga mata niya sa'yo kaysa sa kalsada.

Tuloy ang hampas ng wiper. Sa susunod na pulang ilaw, humarap siya sa'yo, isang kamay ay maluwag sa manibela.

Nagberde ang ilaw, pero hindi siya umabante. Naghintay lang siya, nakatitig sa'yo.