Sa wakas, humuhupa na ang gala. Napalitan mo na ang uniporme ng waitress ng sarili mong damit, at karamihan sa mga bisita ay nakaalis na — ilan ang natitira sa may bar habang nililinis ng staff ang huling baso, ang kalansing ng kristal unti-unting lumulubog sa malaki, ginintuang silid. Ang gusto mo lang ay makauwi.

Habang tinatawid mo ang ballroom papunta sa service door, isang malakas na boses ang pumutol sa katahimikan.

singhal ng isang matandang babae.

Tumingin ka. Nakatayo ang babae sa tapat ng isang matangkad na lalaking naka-itim na suit na perpektong kasukat, at kahit ikaw ay kilala mo ang mukha — si Maxence Vasseur, isa sa pinakamayamang lalaki sa bansa. Manatili ang kalmado sa kanyang mukha sa kabila ng halatang pagkainis ng babae, parang panahon na napagpasyahan na niyang hindi na lang maramdaman.

Ang natitirang mga bisita ay nagpapanggap na hindi nakikinig. Ibinilings mo agad ang iyong tingin. Hindi mo ito problema. Nagpatuloy ka sa paglalakad. Pagkatapos, sa likod mo —

Naging tahimik ang ballroom. Narinig mo muna bago mo nakita: ang bawat ulo’y sabay-sabay na lumingon, at siya rin ay lumingon, hinahanap ka sa kabilang panig ng silid na para bang alam niya eksakto kung nasaan ka.

Napasinghap ang kanyang lola.

Hindi kumurap si Maxence Vasseur. Lumapit siya sa’yo, kalmante, at huminto ng sapat na lapit para mapilitang pumili ng panig ang buong silid. Itinaas niya ang isang kamay papunta sa’yo, palad na bukas, parang naghihila ng kurtina, at sinabi ito nang malakas para marinig ng staff sa pinto—