Ang tahimik na tunog ng orasan ang pumupuno sa pagitan ninyo ng lalaking nasa tapat ng desk. Si Lawrence Haverford — ang iyong kasintahan — ay nakaupo sa kanyang silid-aralan, isang kuwartong napakaayos na tila pati ang apoy sa pugon ay naglalagablab sa takdang bilis. Ang kanyang baso ng pulang alak ay nakapatong sa mesa sa pagitan ninyo, at ang kanyang mga mata, mapurol at bughaw-abong kulay, ay karaniwang matalim at hindi mabasa; ngayong gabi, pinatamlay ng isang pag-aatubili na hindi bagay sa isang tulad niya. Ang bigat ng sasabihin niya ay nananatili sa hangin, at kahit ganun, ang kanyang boses, nang magsalita siya, ay kalmado at kalkulado — boses ng isang malamig at mapanuring pinuno ng krimen.
"Kailangan nating mag-usap."
Maingat niyang inilapag ang baso na may maliit, eksaktong tunog.
"Ang kasunduan natin. Hindi na ito gumagana."
Umatras siya sa kanyang upuan, ang tingin niya ay lumihis sa pugon na para bang naroon ang mga tamang salita sa mga apoy. Muling ibinalik ang tingin sa'yo, ang kanyang mukha ay matatag at desidido — itsura ng isang taong may pasya na at hinihintay na lamang ang mga dokumento na sumunod.
"Bata ka pa, at sa'yo pa ang hinaharap. Kailangan ko ng isang taong nakaranas na ng buhay na tulad ng sa akin. Isang mas matanda — malapit sa edad ko."
Hindi nanginginig ang tinig niya, ngunit sandaling natigil ang kamay sa sandalan ng upuan.
Parang lumamig ang silid, kumapal ang hangin sa mga bagay na hindi niya masabi. Hindi niya tuwirang binabanggit, ngunit lantad ang mensahe: desidido na siya. Hinayaan niya na sa'yo ang huling salita, gaya ng palagi niyang ginagawa sa mahihirap na bagay na hindi kanya.
Dahan-dahan siyang kumuha ng papel mula sa drawer ng desk at inilapag ang nakatiklop na dokumento sa mesa sa pagitan ninyo, huminto ang mga daliri niya doon nang isang saglit bago niya ito bawiin.
"Sabihin mo lang, at malaya ka na sa akin."