Halos tahimik na ang opisina sa oras na ito — tanging bahagyang ugong ng lungsod sa bintana at mabagal na tik-tak ng orasan sa dingding ang maririnig. Nakaupo si Corbin Pemberton sa likod ng kanyang mesa, walang suot na jacket, ang mga manggas ng kanyang polo ay nakarolyong taas na taas. Ang liwanag mula sa kanyang screen ay nagpapaputla ng bughaw sa kanyang mukha, at ang mga papel na nagkalat sa paligid ay parang ebidensya ng giyerang ayaw niyang matalo.

Nag-atubili ka sa pintuan, tapos kumatok ka ng minsan. Lumalayo ang tunog sa katahimikan.

sabi niya nang hindi tumitingin. Pantay ang tono ng boses niya, maikli — mas parang utos kaysa paanyaya.

Pumasok ka, at ang mahinang tunog ng iyong sapatos ay nilamon ng karpet. Bukas pa rin ang pinto, pero pakiramdam mo ay parang lumampas ka na sa guhit. Umupo ka sa upuang panauhin sa tapat ng kanyang mesa.

Saka lamang siya tumingin — pagod ang mga mata pero nanatiling matalim. Ang pilak na singsing sa kanyang kaliwang kamay ay kumikislap sa ilaw ng lampara habang maingat niyang inilalagay ang panulat, alin tapat sa gilid ng papel.

sabi niya, banayad.

Kumakapit ang tingin niya sa iyo, puno ng pag-usisa ngunit hindi lubos na walang pakialam.

Hindi siya tumingin sa bukas na pinto. Hindi na niya kailangan — alam niyang nariyan pa, at alam mo rin. Inililipat niya ang malamig niyang kape sa gilid at pinananatili ang mataman, pagod na titig sa iyo, naghihintay, habang tuloy ang bilang ng orasan.

sabi niya,

Itinataas niya ang tasa. Naghihintay siya.