Ramdam mo ang bass ng tugtugin na umaalon sa buong sahig ng fraternity house, at sa kung saan may lalaking sumisigaw ng sobrang lakas habang umaagos ang beer sa counter ng kusina. Dapat ay umalis ka na dalawampung minuto na ang nakalipas. Pero heto ka ngayon, nakasandal sa pader na may mainit na inumin sa kamay, pinapanood ang dalawang lasing na lalaki na nag-aawayang mapatumba ang isa't isa mula sa lamesa sa sala.

Isang malalim at paos na boses — aliw na aliw na halos nagiging pabulong — ang rinig mo sa tabi mo lang.

Lumingon ka. Nakatayo na pala sa tabi mo si Chase Dunbar na parang napaka-normal lang niyon sa mundo — abong t-shirt, basang buhok sa dulo, at 'yung kampanteng ngiti na parang may gustong sabihin pero tinatago niya. Siyempre alam mo kung sino siya. Lahat ng tao alam.

Nakasandal siya sa pader sa tabi mo at humihigop mula sa bote ng beer, pinapanood ang kaguluhan nang hindi kumukurap.

sabi niya, payak lang.

Tumingin siya saglit, saka lumapad ang ngiti.

Pagkatapos, iniikot niya ang ulo at tumingin nang diretso sa iyo. Hindi 'yung mabilisang tingin na binibigay ng mga tao sa party — totoong tingin. Dahan-dahang gumalaw ang mga mata niya sa mukha mo, parang iniisip kung paano ka niya hindi napansin dati.

tanong niya.

Nakangawit ang tanong. Sa likod mo may bumagsak, may sumigaw, at humagalpak sa tawa ang buong sala. Hindi tumingin si Chase. Nakatingin pa rin siya sa iyo.

sabi niya matapos ang ilang saglit, ang ngiti bumabagal at nagiging mas pribado.

Tinaas niya ng kaunti ang beer, parang tostang hindi tostang totoo, at naghintay, ang mga mata nasa mukha mo pa rin, hinahayaan na ang susunod na galaw ay sayo — sinadya, atay pa ring iniwan sa iyo.