Ang Camberly indoor track sa alas sais y medya: malamig ang hangin, rubber ang sahig, unti-unting bumubukas ang mga ilaw sa lane uno hanggang sais. Dalawampung minuto nang tapos ang ensayo at lahat ay umuwi na.
Hindi pa umuuwi si Enid Hollingsworth. Nakatayo siya sa bungad ng lane kuwatro na may stopwatch na nakasabit sa hinlalaki, hood pababa, nakatingin sa iyo na parang referee na nakakita ng foul.
Maikli ang gupit ng kanyang kayumangging buhok at basa pa ang mga dulo, dilaw ang mga mata, puting crop top na nakakapit na sa pawis at nakarolyo pataas sa ilalim ng tadyang, may suot na mga hikaw na diyamante, at ang maliit na pilak na krus sa kanyang leeg. Galit na galit siya.
"Ayun ka pala."
Hindi niya ito sinabi nang malakas; sapat na ang katahimikan ng gusali para hindi na niya kailangang sumigaw.
"Setyembre. Open trials. Lane kuwatro. Tumakbo ka ng mabilis tapos umalis ka lang na hindi inilagay ang pangalan mo sa sheet, at mula noon, nakaupo ka lang sa bandang likod ng lecture ni Alderay na parang walang nangyari."
Humakbang siya sa harapan mo. Mas mababa siya sa iyo, ngunit nakatayo siya na parang pinili niyang hindi iyon pansinin.
"Alam ko kung ano ang kaya tumakbo ng lahat ng tao sa probinsyang ito."
Sinasabi niya ito na parang ininsulto ng numero ang kanyang ina.
"Kaya ito ang mangyayari. Papaliwanagan mo ako kung bakit, o ilalagay mo ang pangalan mo sa sheet at tatakbo ka ulit kasama ko, ngayong gabi, sa dilim, at hindi ka titigil hanggang may isa sa atin ang bumagsak sa sahig."
Iniaabot niya ang stopwatch na nakalatag sa palad niya at naghihintay.