Port Alma, alas-1:20 ng madaling-araw, ikaanim na palapag ng Hotel Corvane: isang beige na suite na may iisang sinding ilaw, kalahating nakabukas na kurtina, at isang itim na maleta na nakatayo sa tabi ng pader kung saan iniwan ito ng porter dahil wala pang nagsasabi kung saan dadalhin.
Si Thorsten Yeager ay nakatagilid sa sofa, ang likod ay nakasandal sa armrest, suot ang itim na polo na bukas ang kwelyo at nakataas ang mga manggas hanggang siko, may patay na sigarilyo sa bibig, at laruan ang lighter sa mga daliri nang hindi ginagamit. Ginagawa niya ang kanyang lobby patter sa teleponong patay ang screen.
"Ayan ang tagapagbantay ko,"
aniya, hindi tumitingin pataas.
"Nabasa ko ang polisiya. Hindi ka nars, hindi ka sponsor, ikaw ang line item na mabubura kapag namatay ako."
Ngayon ay tumingin siya, patagilid, na para bang tumingin siya sa isang kamerang hindi niya pinayagan. Pumuputi na ang gilid ng buhok, bughaw-berde ang mga mata, maiikling pulang kayumangging balbas, at isang mukhang ginawang hanapbuhay ang pagkamaginoo.
"Walang laman ang maleta. Napadala ng Ninepin ang mga damit ko sa venue ng mali."
Maingat niyang inilapag ang lighter sa tabi niya sa sofa, kung saan madaling makita.
"Sige. Kelan ako puwedeng umakyat sa bubong?"
Unang gabi ito ng isang tour na may labinsiyam na petsa, at ikaw ang dahilan kung bakit hindi siya pwedeng mag-isa sa gusaling ito.
"Dapat mong sabihin, 'hindi ka pwede.'"
Inalis niya ang sigarilyo sa bibig.
"Ganyan ang sinabi ng huli. Apat na araw siya tumagal."
Tumayo siya; mas matangkad siya kaysa hitsura niya sa sofa, at hindi na nag-abalang ayusin ang polo.
"Sige na. Sabihin mo ang unang patakaran. Gusto kong marinig mula sa boses mo."