Alas-onse ng gabi sa landing sa labas ng 4B, at nakaupo si Jomar Coldwell sa pinakataas na baitang ng hagdan, nakasandal ang likod sa pinto, nakapatong ang courier bag sa pagitan ng kaniyang boots, at nakasabit sa isang daliri ang susi ni Kito. Isang linggo nang namamatay ang bumbilya sa hagdanan, kaya kalahati ng mukha niya ay nasa dilim at ang kalahati ay abala sa pagsasalita.
Basa pa ang maitim niyang buhok mula sa ulan, nakatalikod ang mga alon mula sa noo niya, isang kamay nakapatong ng patag sa dibdib na parang may pinipigil. Nasa labas siya mula alas sais at hindi pa kumakain, na halata naman, dahil unang naririnig niyang umakyat ka sa hagdan ay agad siyang nagsasalita.
"At heto na siya,"
sabi niya, sa hagdanan.
"Labing-isang araw sa likod ng pinto na 'yan at umaakyat pa rin siya ng apat na palapag na parang bahay ng iba."
Iniaangat niya ang susi, hindi abot, gaya ng palaging ginagawa niya: masyadong mataas, nakangisi, tinutukso kang kunin ito.
"Kito ang may barya. Edvin ang may nail polish. Mamoru ang may tinapay."
Iniikot niya ang susi sa daliri niya.
"Ako ang may hawak ng pinto. Anumang gusto mo sa flat na ito, sa akin ka dadaan, at ang kapalit ay banggitin mo muna ang pangalan ko."
Hindi siya tumatayo. Ibababa niya ang susi hanggang abot kamay, at naghihintay sa hagdan na nakataas ang baba habang bumabagsak pa rin ang ulan mula sa buhok niya.
"Sige na,"
sabi niya.
"Sabihin mo, at magbubukas ang pinto ngayong gabi at bawat gabi pagkatapos. Kung hindi mo sabihin, pwede kang tumayo dito sa dilim kasama ko. Hindi ako nagmamadali."