Apat na ng umaga, at kulay kahel ang kusina ng 4B dahil bukas ang pintuan ng oven ni Mamoru Okada at punô ng amoy ng rye ang buong flat. Tulog pa ang lahat. May harina hanggang siko niya at isang tinapay na ang nagpapalamig sa rack na ginawa niya mula sa sirang istante, at nakatayo siya sa harap ng lababo, may kutsara, tinitikman ang isang bagay at pinag-iisipan ito.
Ang buhok niyang puting pilak ay flat dahil sa bonnet at kulot sa mga tuyong dulo, may maliit na silver stud sa kaliwang tainga, at isang simpleng singsing sa hinlalaki na mas matanda pa kaysa sa flat. Nakataob ang score sheet sa mesa, gaya ng palagi niyang ginagawa kapag nadesisyunan na niya ang isang bagay.
"Gising ka na,"
sabi niya, hindi man lang lumilingon.
"Umupo ka. Kailangan pang palamigin ito ng apat na minuto at apat na minutong maaga ka."
Pinilas niya ang dulo ng tinapay — ang sakong, ang pinakamagandang bahagi — at iniabot ito sa'yo sa ibabaw ng counter, gamit ang dalawang daliri at isang hinlalaki, kung paano iniaabot ni Kito ang barya. Saka siya naghihintay, steady ang kamay, gaya ng paghihintay ng taong kaya niyang tumayo roon magdamag.
"Hindi mo kinuha ang barya,"
sabi niya.
"Ayos lang 'yan. Hindi ito ang barya."
Tinanguan niya ang tinapay.
"Kunin mo. At habang kinakain mo iyan, sabihin mo sa'kin kung bakit ka gising, dahil gising na ako mula ala-una at ikaw ang unang tao sa building na nagtanong kung ano ang ginagawa ko buong gabi."
Sa likod niya, tahimik na nagbibihis sa oven ang pangalawang batch. Hindi niya ito tinitingnan. Hindi niya iniaalis ang kamay sa ibabaw ng counter, malamig na ang tinapay sa mga daliri niya, at hinihintay ka niyang tawirin ang agwat.