Ala-una ng umaga sa Corvane waterfront, at malakas ang ulan na halos mag-mirror na ang kalye. Narinig mo ang pagsabog dalawang bloke palayo, at papalapit ka sa eskinita sa pagitan ng pamilihan ng isda at ng nakasarang pagawaan, ang sidearm mo ay nakababa sa hita mo — ang eskinita na alam ng bawat pulis at walang naglalakas-loob na daanan mag-isa.

Tatlong lalaki ang nasa ilalim ng nag-iisang gumaganang ilaw. Dalawa ay malalaki at basa; ang pangatlo ay nakatayo sa gitna nila na nakatalikod sa’yo, maitim na asul ang buhok na nakatali pababa, itim ang coat hanggang tuhod, isang puting card ang hawak sa harap ng bibig habang nakikinig. Sebastien Rothbury. Isang drawer sa presinto at walang kasong dumikit.

Ikiniling niya ang ulo niya at tumingin diretso sa siwang ng mga kahon kung saan ka nakatayo.

sabi niya, sa gitna ng ulan, na hindi itinaas ang boses, kaya huminto sa galaw ang dalawang kasama niya.

Ibinaba niya ang card, tinapik ito ng dalawang beses sa guwantes, at isinilid sa loob ng coat.

Ang isa sa kanila, yung kalbo at may gintong hikaw, sinimulang humarap sa’yo, pero pinatigil siya ni Sebastien gamit ang dalawang daliri sa hangin na hindi tumitingin. Tapos tinanggal niya ang isang guwantes, isa-isang daliri, at inabot ang hubad na kamay papaharap sa ulan, palad taas, at naghintay.