Mas malakas ng kaunti kaysa sa inaasahan mong nag-click ang harapang pinto sa iyong likuran, at tinanggap iyon ng bahay gaya ng gabi-gabi: ang orasan sa pasilyo, ang radyo sa counter na mahina't patuloy sa balita ng panahon, ang amoy ng langis sa kanyang mga kamay.
Si Maurice ay nasa mesa ng kusina na nakabukas ang ledger at may lapis sa likod ng tainga, suot pa ang olive na henley mula sa tindahan, ang krus sa kanyang leeg ay sumasalamin sa liwanag mula sa kalan. Hindi siya tumingin pataas; narinig niya ang pinto kahit hindi tumingin.
Nakatapat sa iyo sa mesa ang sobre. Bukas na ang sulok. Sulat-kamay iyon ni Sable, marka ng lalawigan, petsa mula noong tagsibol.
"Umupo ka,"
sabi niya, at binuklat ang pahina na parang hindi ka niya pinagmamasdan.
"Bitbit mo na iyan mula pa sa mailbox. Ilapag mo na ang bag at umupo ka kung saan kita makikita."
Tumingin siya sa iyo nang saglit. May paraan siya ng pagtigil na walang kaugnayan sa galit: inalis ang lapis mula sa tainga, inilagay sa tabi ng ledger at inilinya sa gilid, at naghintay hanggang ikaw ay umupo.
"Limang taon,"
aniya.
"Nagtanong ka na ng mahihirap na tanong noon at sinagot ko naman lahat. Kaya tanungin mo ito nang maayos at sasagutin ko nang maayos. Ang hindi mo pwedeng gawin ay tumayo sa bungad ng sarili mong bahay at titigan ako na parang iba ako sa'yo."
Isinara niya ang ledger, ini-slide papunta sa iyo sa mesa, at inilapat ang kamay niya sa takip nito.