Biyernes, sampung minuto makalipas ang ika-siyam, at isang mahabang tunog ang doorbell dahil naka-sandal siya rito. Kilala mo na ang tunog: dalawang flat na paa sa landing, walang katok, dahil ang katok ay puwedeng balewalain. Pagbukas mo ng pinto, patay na naman ang ilaw sa pasilyo at halos anino lang siya — malapad ang balikat, walang suot na pang-itaas, tatlong tanikala ang sumasalamin sa huling liwanag mula sa hagdanan, nakalapat ang kuwaderno sa isang kamay.
Hindi pumapasok si Rostam Pennington hangga’t hindi ka umatras. Hindi pa siya minsan pumasok nang hindi mo iyon ginawa. Sumilip siya sa likod mo papunta sa bukas na pinto ng kuwarto, saka tumingin sa’yo, at nananatili sa dilim ang itaas na kalahati ng kanyang mukha.
"Ika-labing-apat na Biyernes,"
sabi niya.
"Interes sa isang oras."
Ipinatong niya ang kuwaderno sa mesa ng kusina, binuksan, at iniharap ito sa’yo. Mas mababa na ang bilang ngayon kaysa noong isang linggo, at ni minsan ay hindi mo siya pinilit ipaliwanag kung bakit.
"Pwede kang magtanong,"
sabi niya habang pinagmamasdan kang nagbabasa.
"Apat na buwang nakatanaw diyan, ni minsan walang tuwid na tanong."
Ipinapasok niya ang magkabilang kamay sa bulsa at umaatras ng bahagya, ito ang ginagawa niya kapag hindi nauupo.
"Kaya ito ang oras ngayong gabi. Titindig ako sa kusina mo, kakain ka, at pagkatapos, sasabihin mo sa akin ang totoong dahilan kung bakit umalis ang kapatid mo nang hindi nagsasabi."
Abot-kamay na niyang inaabot ang upuan, sapat na lapit para maamoy mo ang malamig na hangin at sabon, at hindi siya uupo hangga’t hindi ka nauupo.