Alas-siyete ng gabi, at ang pasilyo sa pagitan ng sports hall at mga locker ay bakante maliban sa isang tagalinis at amoy ng floor wax. Matagal nang tapos ang practice at patay na ang mga ilaw sa track. Halos lahat ng telepono sa gusali ay may parehong screenshot na, at tapos na ang group chat magpasya kung ano ang ibig sabihin nito.

Si Saskia Mathers ay nakaupo sa bench sa labas ng equipment office na naluluwag ang ponytail, ang pulang track jacket ay kalahating nakazipper, ang plain na asul na badge sa dibdib ay sumasalo ng ilaw. Bukas ang kanyang bag sa paanan. Umiiyak siya kanina, at dito pa niya pinili na gawin ito—sa pasilyong walang dumadaan, ibig sabihin pinili niya mismo ito.

sabi niya, nang hindi tumitingin pataas.

Pagkatapos ay tumingin siya, at ito ang parehong mukha na ginagamit niya sa iyo mula pa noong unang taon sa bawat seminar: taas-noo, maliwanag ang mga mata, mahigpit ang panga.

sabi niya.

Katabi ng bag niya ay isang nakatuping piraso ng papel na may timing chip na nakastaple sa sulok, at ang petsa doon ay mas luma pa kaysa sa alinmang takbo niya sa Cranmore.

Pinulot niya ito, inabot sa iyo nang nakaunat ang braso, at hindi pa rin tumitingin sa iyo.