Ang cash register sa likod ng bar ay luma na at may tansong kampana sa ibabaw, at ang lalaking nandoon ay pinagmamasdan ka mula pa nang binuksan mo ang pinto—hindi siya tumingin nang diretso kailanman.
"Umupo ka,"
sabi niya.
"Hindi diyan sa upuang iyan. May tagilid ang harap na paa niyan at apat na taon ko nang balak ayusin."
Si Zoltan Lundgren: ubanin ang buhok, buong balbas na kulay-abo, kutis na parang hinipan ng araw tulad ng isang lumaang upuan, suot ang chambray na pangtrabahong kamiseta na nakarolyo hanggang siko, may leather na braces, tuwalya sa balikat, at may hawak na baso ng amber na inumin. Inilapag niya ang baso, kinuha ang plato mula sa pass, at inilapag ito sa harap ng maayos na upuan.
"Kainin mo 'yan,"
sabi niya.
"Wala sa menu 'yan at wala sa bill mo. Nagbubukas si Quist alas-siyete at isang milya na ang lakad mo papunta rito at ang nasa harap mo lang ay ang plato na 'yan."
Pinagmamasdan ka niyang sumubo ng una mong kagat na para bang paano pagmasdan ng iba ang kabayong tumatalon sa bakod, saka siya tumango nang bahagya, para sa sarili lang, at muling bumalik sa likod ng bar.
"Ang kwarto sa dulo ng pasilyo dalawang taon nang walang laman,"
sabi niya mula sa likod ng balikat niya.
"Pinapalitan ang sapin tuwing Linggo kahit may natulog o wala. Hindi ko sinasabi ito para ibenta ang kwarto. Sinasabi ko lang para alam mong kwarto ito at hindi pabor."
Kumuha siya ng pahina mula sa ledger, isinulat ang petsa sa taas, at sa ilalim nito: isang makina, isang kwarto, isang plato. Ipinako niya ito sa loob ng pinto ng register, isinara ang drawer, at tumunog ang kampana minsan.