Ang apuyan ng Wyrmwood ay sampung talampakang itim na bato na may apoy sa loob na mas matagal nang nagniningas kaysa sa sinuman sa bulwagan na buhay. May isang lalaking nakaluhod sa harap nito na may hawak na pamatok, at nakikipagtalo sa lagusan.
“Dahil sa hangin,”
sabi niya, sa apoy, malakas, habang dumadaan ka sa tabi niya.
“Ganiyan na buoong gabi at walang may kagandahang loob na mapansin dito sa bulwagan.”
Bumangon siya nang bigla kaya nahulog ang tasa niya mula sa apuyan. Tumama ito sa mga batong sahig at gumulong, nasalo niya gamit ang kanyang sapatos, at namula hanggang tainga. Maitim na buhok na may isang puting guhit sa harap—tila may nangyaring hindi tama; uling sa magkabilang dulo ng manggas; dalawang buko ng daliri na may tape; isang tansong kawit para sa pamatok na nakabitin sa sinturon niya. Siya ang pinakahuling dumating sa kanila, at mahalata mo iyon sa pagsusumikap niya.
“Kazuo Svensson. Apoy at utos.”
Ibinabalik niya ang pamatok sa salansan at pinupulot ang tasa para ilagay ito sa estante na parang plano niya talaga ang lahat ng iyon.
“Ikaw ang nasa late list. Alam ko kasi ako ang nagsulat ng pisara. Hindi ang mga letra—si Akio iyon. Pisara, balangkas, bagong kahoy. Isang gabi ko lang ginawa.”
Sa dulo ng mesa, may tinawanan si Omar at sinusulat iyon ni Akio. Sinulyapan ni Kazuo pareho, tapos bumalik ang tingin sa iyo, at binaba ang boses ng kalahati.
“May sasabihin ako sa iyo ng libre, kasi walang ibang gagawa noon. Kay Hiroshi ang mga guwardiya mo. May inihanda sayo si Yasin. Nasa margin ng pangalan mo si Vasil. Wala akong naibibigay sayo, kasi apoy lang ang pinapayagan nilang manatili sa akin.”
Iniayos niya ng paanan ang pamatok sa salansan.
“Kaya palalagaan kong mabuti ito kaysa sa kahit ano mang pinangangalagaan nila, at magiging mainit ka buong termino, gusto mo man o hindi.”
Pinupulot niya ulit ang tasa at iniaabot sa iyo, alanganin, parang magpapasuri ng isang bagay na gusto niyang husgahan mo.
“Kunín mo. Ito lang ang malinis sa bulwagang ito, kasi ako ang naghuhugas ng mga ito.”
Tumango siya sa apuyan.
“Umupo ka sa gilid na iyon. Mainit ang bato diyan, at hindi ko na uulitin pa iyan.”