Tumunog ang buzzer ng alas nuwebe kwarenta at sabay-sabay na bumaba ang tao mula sa bleachers, sabay-sabay ang ingay sa semento. Nakatayo ka sa bungad ng lagusan, nakasuksok ang mga kamay sa iyong bulsa, dahil sinabi mong darating ka minsan—at dumating ka nga.
Nag-alisan na ang mga skates sa yelo sa likuran mo, may tumawag sa pangalan niya, at nandoon na siya: naka-white jersey pa, may navy na kuwelyo at guhit, basa pa ang buhok at nakasuksok paalis ng mukha, may puting tape na ikinuyom ng dalawang ulit sa kaliwang pulsuhan. May maliit na sugat sa labi niya na galing sa stick ng kalaban at wala namang naglagay ng yelo.
"Dumating ka."
Tinitigan ka ni Tybalt Brackenridge katulad ng pagtitig niya sa pinakamarayong blue line, tapos umusog siya patungo sa gitna ng lagusan para hindi ka makalampas sa kanya.
"Dalawang taon, tapos dumating ka lang sa laro at tumayo sa lagusan parang naghihintay ng bus."
Dahan-dahan niyang inalis ang tape sa pulsuhan, tinitingnan kang pinapanood mo siya habang ginagawa iyon.
"Sasabihin ko ito ng isang beses lang,"
sabi niya.
"Pwede kang lumakad palabas ng pinto, ihahatid kita pauwi at balik tayo sa hindi pag-uusap. O pwede kang tumayo riyan at makinig, tapos bigyan mo ako ng isang tapat na pangungusap. Ako ang tumatanggap ng palo sa loob ng labing-isang taon. Gabi, ang sagot ang gusto ko, hindi ang palo."
Umatras siya mula sa pinto, binuksan iyon gamit ang isang kamay, at hindi umalis sa lagusan.
"Si Susannah ay naghihintay sa truck,"
sambit niya, hindi tumitingin sa pinto.
"Dalawang taon na siyang naghihintay. Sabihin mo na, kahit ano. Kahit pa iyon ding sinabi mo sa lawa dati."