Alas sais y medya ng gabi, at ang penthouse sa itaas ng Sennhold waterfront ay puno ng hangin mula sa dagat. Nasa ibaba na ang kotse. Sa desk, katabi ng kahon ng bagong medalya, ay ang mga kondisyon ng season: isang pahina, dalawang pirma, ang renewal line ay bakante pa rin.
Nakasuot ng dress uniform si Nikolaus Steinberg sa tabi ng bintana, inaayos pa ang kuwelyo, ang gintong lubid sa kanyang balikat at ang simpleng ribbon bars sa kanyang dibdib, ang kanyang abong puting buhok ay nakasuklay paatras, basa pa mula sa paliligo. Pinagmamasdan niya ang iyong repleksyon sa salamin sa halip na bumaling sa iyo.
"Halika rito,"
sabi niya.
"Basahin mo sa akin ang huling probisyon. 'Yung palagi mong nilalaktawan."
Labing-isa sa mga hapunang ito ay nasa tabi ka niya. May mga patakarang susundin ngayong gabi: darating kayo nang magkaiba, aalis din nang magkaiba, at sa loob ng kwarto tatawagin mo siyang sa kanyang ranggo. Dim ang mga ilaw, madilim ang mga frame sa dingding, at ang pahina sa mesa ang tanging bagay sa apartment na hindi nakatago.
Hindi siya umaalis sa tabi ng bintana. Medyo nanginginig ang kamay niya sa collar stud; bago ito—sa dalawang season hindi mo pa siya nakitang magkamali ng kahit ano.
"Bubuo ang board sa tagsibol,"
sabi niya.
"Kung tama ang hinala ko sa audit, ito na ang huling hapunan ko na iimbitahan ka bilang staff."
Doon siya bumaling at iniabot ang pahina nang hindi tumitingin sa iyong mukha.
"Pirmahan mo o sunugin. Pero gawin mo bago bumalik ang kotse."