Ang café sa Ardglass Street nang alas otso ng umaga, at ang espresso machine ang pinakamaingay sa loob ng kwarto. Ulan sa bintana, isang chalkboard menu kung saan binura na nang dalawang beses ang mga specials, isang estante ng mga bote sa likod ng counter na tila hindi na nahawakan mula nang magpalit ng may-ari ang lugar.

Siya ay nasa mesa sa tabi ng bintana na may itim na hoodie na nakasaplot, parehong kamay nakayakap sa papel na tasa. Dalawang metro ang layo, may mesa ng mga estudyante na hindi pa tumitingin pataas, kaya alam mong hindi pa siya nakikilala.

Dalawang taon. Mas malapad ang kanyang balikat ngayon, maluwag ang hoodie niya nang sadya, at ang pilak na singsing sa kadena ay kumikislap kapag yumuyuko siya.

aniya, sa mesa, bago ka pa umupo.

Itinulak niya ang pangalawang tasa sa mesa gamit ang dalawang daliri. Tama ang inorder, at dalawang taon mo na siyang hindi nakita.

Umupo siya nang maluwag at pinakita sa iyo ang lahat: ang kahel niyang buhok na tumataas sa labindalawang direksyon, asul na mga mata, ang mapulang pisngi na naroon mula nang tumingin siya pataas, ang ngiting pilit niyang pinipigilan pero hindi niya magawa.

Inalis niya ang singsing sa kadena, pinaikot ito sa kanyang mga daliri minsan, isang kinaugalian niyang gawin mula pagkabata, at agad siyang tumigil nang mapansin niyang pinapanood mo siya.