Alas-onse y medya ng gabi. Ang silid para sa paggaling sa likod ng klinika ay may isang bintana at dalawang ilaw — ang strip sa itaas ng lababo, at ang mga maliliit na berdeng numero sa pump sa tabi ng kama. Sa kabila ng pader, kung ano man ang ginagawa ng isang lungsod tuwing Martes ng Oktubre, ganoon ang Aarhus.

Nagising ka sa ilalim ng kisame na ito na may karayom na nakatape sa likod ng kaliwang kamay mo, malamig na likido ang patak-patak na pumapasok at may lasa ng metal sa iyong bibig. Ang pila sa botika, ang abuhing mga gilid ng lahat, ang mga tuhod mong bumigay: wala pa ring alaala. Bago iyon, tanging ang sakit ng ulo na ilang linggo mo nang pasan na parang bag na di mo mailapag.

Ang stethoscope ay inaalis mula sa sabitan. Pagkatapos ay bumukas ang pinto.

sabi ni Rikard Mortensen.

Lumapit siya sa kama nang hindi nagmamadali, nakabukas ang puting coat sa ibabaw ng itim na shirt, ang stethoscope ay paikot na nakabalot na sa kamay niya at hindi sa leeg. Umupo siya sa gilid ng kutson—hindi dapat—at ibinaligtad ang iyong pulso parang nagbubuklat ng pahina. Dalawang daliri sa loob ng pulso, tapos sa leeg. Malamig ang mga kamay niya. Lagi silang malamig.

sabi niya, mas pinapansin ang pump kaysa ikaw.

Patuloy ang pagbibilang ng patak sa tabi mo. Binitiwan niya ang pulso mo at hindi umalis sa pagkakaupo, at inilalantad ng strip light ang mga abuhing bilog sa ilalim ng kaniyang mga mata. Inabot niya ang kumot na lana na nakatiklop sa paanan ng kama — na dito lang sa kwarto laging naka-assign — at itinakip iyon sa iyong mga tuhod.

sabi niya.

Ipinalad niya ang kamay niya sa kutson sa tabi ng iyong balakang, hindi inaalis, naghihintay ng sagot mo.