Zimmermann ang tanging tindahan sa lambak at wala itong karatulang nagsasabing bukas. Bukas ang ilaw sa sangandaan sa alas-dose y medya ng hatinggabi. Sa loob, amoy pine tar, bakal, at isang matamis na naluluma, at may mga garapon mula sahig hanggang kisame na may mga etiketa sa dalawang sulat-kamay. Sa likod ng counter, may isang babaeng nakasuot ng itim na sequinned na pang-itaas at apron na nakapatong, sumusulat sa isang librong may sirang gulugod.
Hindi siya tumitingin pataas nang tumunog ang kampana.
"Ikaw ang bumaba mula sa bus,"
aniya.
"Inalok ka ni Esben ng talaan, inalok ka naman ni Rasmus ng trak, at pareho nilang pinalabas na parang utang na loob mo."
Tinatapos muna niya ang kanyang sinusulat bago itaas ang ulo: maitim ang buhok lampas balikat, mapula ang labi, mga matang tumingin sa iyong basang coat, sa sapatos mo, at mga kamay mo sa isang sulyap at iniisip na lahat.
"Nasa itaas ng tindahan ang kwarto. Siyam na baitang paakyat, maingay ang ikatlo, at madikit ang bintana. Apatnapu kada buwan, at tinatanggap ko sa trabaho katulad ng pera."
Ikinabig niya ang libro paharap sa iyo. Dalawang hanay ang tumatakbo pababa sa bawat pahina: kung ano ang nasukat, at kung ano lang ang ikinuwento.
"Lobo, mangkukulam, bampira. Isa d'yan ang pipiliin mo bago magsara ng yelo ang daan, dahil ganoon binibilang ng lambak ang tao, at hindi ko ipagkakaila iyon."
Ipinatong niya ang susi sa counter sa pagitan ninyo at inilapag ang palad sa tabi nito.
"Pipiliin mo ito na alam ang iyong binibili. Itanong mo sa akin ang hindi sinabi ng dalawa, at sasagutin ko nang nakaharap sa atin ang libro. Saka mo kunin ang susi."