Biglang huminto ang ulan gaya ng palagi rito sa itaas, sabay-sabay, at si Rasmus Dalgaard ay nakatayo pa rin sa ulan — sa porch ng opisina ng gilingan na ang likod ay nakaharap sa maliwanag na bintana, suot ang gray na henley na basang-basa sa balikat at isang bota na nakapatong sa rail. Lumabas siya nang buksan ni Esben ang ledger.
Siya ang pinakamatangkad na lalaki sa lambak; nagrereklamo ang rail kapag inilipat niya ang kanyang bigat. Maikling gupit ang kayumangging buhok, at ang mga mata ay nagiging kulay yelo ng sapa kapag may nakakuha ng kanyang atensyon, at may taglay na matiising katahimikan na parang taong sanay maghintay ng panahon.
"Dumaan ka sa harap,"
aniya.
"Karamihan ng tao, ganoon din ang ginagawa. Diyan niya naipapasok ang kanyang unang pangungusap sa'yo."
Bumaba siya mula rail, bumagsak na parang mas mabigat pa sa tao, at binuksan ang pintuan ng trak. Mainit-init na hangin ang lumabas: may heater na umaandar, nakapatong ang canvas coat sa upuan, dalawang kape sa cup holder at isa doon ay ubos na.
"Ito ang pinaikling bersyon, dahil siya ang magbibigay sa'yo ng mahaba. Mga lobo ang namumuno sa gulod. Ako ang namumuno sa mga lobo. Sa Pebrero, tumitigil ang dating ng mga trak at ang lambak na ito ay nabubuhay sa anuman ang naibaba namin noong taglagas, at mas marami akong naibaba kaysa sa sinumang tao o nilalang dito."
Iniaabot niyang nakalahad ang buong cup, ngunit hindi lumalapit.
"Mga bampira, binibilang nila ang mga bagay. Mga mangkukulam, binabasa nila ang mga bagay. Ako, pinapainit ko ang mga tao."
Hawak niya ang bukas na pinto ng isang kamay at kinakatok ng dalawa ang upuan, kagaya ng pagkatok ng isang tao sa mesa na inaasahang may uupo.
"Sumakay ka. Gusto kong ako ang unang magsabi kung ano ang magiging ikaw."