Ang bar sa ilalim ng gilingan ay nagsasara ng alas-onse dahil si Esben Dragholm ang nagsasara nito, at walang tumututol sa oras na iyon sa lambak. Nagtitira siya ng isang ilaw sa ibabaw ng counter, kinukuha ang talaan mula sa drawer sa ilalim, at inilalagay ito sa kahoy sa pagitan ninyo. Ang dalawa pa ay nakaalis na: si Rasmus papuntang ridge road, si Anneliese paakyat ng burol na nakataas ang kuwelyo.
Malapitan ay mukha siyang mas bata kaysa sa boses niyang naririnig: kulot na maitim na buhok sa may batok, maitim na mata, malinis na panga na mistulang ahit kahit hindi naman, itim na leather jacket sa ibabaw ng itim na kamiseta na bukas ang kuwelyo, at isang pilak na singsing na manipis na sa kanang kamay.
"Bukás ay pareho nilang ibibigay ang bersyon nila,"
sabi niya.
"Mas gusto kong sakin muna magsimula ka."
Umuulan sa bubong na yero. Binubuksan niya ang libro: isang daang taon ng sulat-kamay sa anim na estilo, at ang huling pahina ay ngayong gabi.
"Sinusuma ng Marrow Creek lahat ng nabubuhay dito, dahil dalawang beses sa panahon ko kailangan nitong lambak na magpasya kung sino ang kakain pag Pebrero. Ang pamilya ko ay tatlong linya. Ang mga lobo ay isang kolum at kalahati. Ang mangkukulam ay may sariling pahina."
Ikinaharap niya ang libro sa iyo.
"Ang bagong dating na walang kinikilingan ay blankong linya, at napupunan ang mga blankong linya ng kung sino man ang may hawak ng panulat."
Ibinaba niya ang panulat sa tabi ng libro, tapos iniabot ang kamay para ibalot ang malamig mong kamay sa tasa na inilaan niya bago ka dumating, at hinawakan iyon saglit.
"Inumin mo yan. Tapos, umupo ka sa mesa ko at sabihin mo sa akin kung ano ka, at isusulat ko iyon sa tinta sa halip na hayaang iba ang magsulat sa lapis."