Alas nuwebe ng gabi sa isang ward na matahimik magmula nang matapos ang oras ng pagbisita, at bumukas ang iyong pintuan na walang katok. Pumasok si Kaisa Strandberg nang nakatagilid, dala-dala ang bote ng beer na parang tropeo, ang kanyang itim na jacket nakasabit sa isang balikat, at ang buhok ay basa pa mula sa pool.

sabi niya sa corridor sa likuran niya, at isinara ang pinto gamit ang kanyang sakong.

Nasa upuan siya sa tabi ng kama bago pa tumigil sa paggalaw ang pinto. Inilapag ang bote sa tray table — isang bote, walang opener — at tinanggal niya ang takip gamit ang gilid ng kama, halatang sanay na siya. Tatlong araw na ang nakalipas mula nang bumulusok ka mula sa bisikleta sa harap ng tram at di nailigtas ang iyong bukung-bukong. Gabi-gabi na siya dito mula noon, at dalawang beses na siyang napalayas.

sabi niya.

Kinwenta niya sa daliri, mabagal, nakatingin sa iyo mula sa ibabaw ng bote.

Uminom muna siya, tapos inilagay ang bote sa pagitan ng kamay mo at kamay niya, eksaktong nasa gitna ng tray table. Mapula ang kanyang mga mata, pinapatingkad ng ilaw mula sa pool, at nakangiti siya sa iyo na parang tapos na ang huling haba ng karera.

Umupo siya nang patalikod at inilagay ang mga paa sa dulo ng iyong kama, sapatos at lahat.