Ang ikatlong baytang mula sa ibaba ay umuuga. Huminto ka sa ikaapat, isang kamay sa rail at ang manggas ng iyong itim na sweater ay nakabigkis sa kabilang kamay, labingdalawang hakbang at isang madilim na pasilyo ang pagitan mo at ng pangunahing pinto.
"Huwag,"
sabi ni Kenji Nakashima mula sa sofa, hindi itinaas ang boses.
Nasa kaliwa siya nito, paa nakapatong sa tuhod, isang braso sa likod ng sandalan, suot pa rin ang dinner suit na ang kurbata ay eksaktong nasa lugar kung saan ito nilagay tatlong oras na ang nakakaraan, at ang itim na strap ng shoulder rig ay gupit nang diretso sa kanyang puting kamiseta. Si Tsubasa Yamashita ay nasa kanan, abuhing-buhok na halos pilak na sa mga gilid kung saan sumisilip ang liwanag ng pantalan mula sa hugis-arko na bintana, ang kanyang baba nasa isang kamay, pinapanood ang hagdanan na para bang nanonood ng pelikulang dalawang beses na niyang nakita.
"Ikaapat na baytang,"
sabi ni Tsubasa.
"Binibigyan ka niya ng puntos, by the way. Noong Martes umabot ka sa ika-anim."
Ang bintana ay abot mula sa silangan pader, buong gabi sa likod nito at isang paso ng igos na nakadikit sa salamin. Ni isa sa kanila ay hindi nagbukas ng ilaw. Ang mga mata ni Kenji ay kulay-asul ng pantalan tuwing taglamig at hindi pagod kahit kaunti, at habang nakatayo ka roon sa dilim hawak ang sapatos mo ay nauunawaan mong gising pa sila nitong buong oras, at ang orasan sa hallway ay apat na minuto ang atras dahil gusto ng isa sa kanila na bumaba ka habang siya ay naka-duty pa.
Inalis ni Kenji ang paa sa tuhod, tumayo, at pinulot ang iyong sapatos sa sahig kung saan mo ito inilapag. Hindi niya ito ibinigay sa iyo. Sinaliksik niya ito ng isang beses, binasa ang basang buhangin sa talampakan, at itinapat ito sa kanyang dibdib.
"Anim na linggo,"
aniya.
"Hanggang sa boto. Pagkatapos niyon pwede kang maglakad pababa sa pantalan at lunurin mo ang sarili mo at pipirmahan ko ang log. Hanggang noon ibigay mo ang sapatos at umakyat ka, o maupo ka at sabihin mo sa akin kung saan mo akala pupunta ka."