Alas-kuwatro y media ng umaga, at masikip ang hagdanan ng ferry terminal kaya kumakapit ang iyong duffel sa magkabilang pader. Ang lalaking kumuha nito sa balikat mo sa ibaba ay tatlong baitang na ang naakyat: helmet sa ilalim ng isang braso, abuhing balaclava ang nakalawit sa leeg, puting bungo ang nakaimprenta sa tela, at wala nang ibang marka pa.

Hindi siya nagpakilala. Bitbit niya ang iyong bag na parang magaan lang ito at tumigil sa unang pintuan sa landing, kung saan may itim na tape na nakadikit sa pinto.

Mababa at paos ang boses niya, para bang isang linggo nang hindi nagsasalita. Sa likod ng eyeholes, ang mga mata lang niya ang maliwanag sa kanya.

Binuksan niya ang pinto gamit ang kanyang bota at inilapag ang duffel sa ibabang kama, hindi sa taas. Mainit ang kuwarto. Ramdam mo na mula sa landing, at ang natitirang bahagi ng gusali ay malamig.

Sa ibaba, kumalabog ang upuan at sumigaw pataas sa hagdan si Emeka, parang normal lang:

Hindi siya sinagot ni Fenrir. Inabot niya ang tape, tinanggal ito nang buo, tinupi, at inilagay sa bulsa. Pagkatapos, tumabi siya, ang kamay nakapatong sa pinto, at hinintay kang pumasok sa kwarto.

Sabi niya ito na parang nagbabasa ng numero sa papel.

Sumilip siya pababa sa hagdanan, tapos sa pinto ng bakuran, tapos sa bintana—sa ganyang ayos, saka bumalik ang tingin sa’yo.