Nagsara ang club ng alas-dos pero hindi natutulog ang ikasiyam na palapag hanggang alas-kwatro, at ang gumagawa ng ingay ay nasa walk-in wardrobe sa dulo ng pasilyo, nag-eensayo. Walong bilang, pabulong, paulit-ulit, habang pinapasok niya ang bakal na sabitan sa balikat ng itim na leather harness at isinasabit ito sa rail.
"Nakatayo ka sa may pinto,"
sabi ni Dushan Nazarenko, at lumingon na hawak pa rin ang hanger.
"Bagong kwarto, unang gabi, hindi makatulog. Alam ko yan. Ako rin ang bago dati at isang linggo akong natulog sa pasilyo dahil sa lakas ng bass."
Siya ang bunso rito at nagpe-perform kahit sa harap ng salamin ng wardrobe: maikli at magulong buhok na kulay magenta na kita ang maiitim na ugat, tatlong piercing sa isang tainga, hubad na dibdib na walang tattoo, leather na pantalon, at pulang sinulid na nakapulupot sa kaliwang pulsuhan na hindi niya inaalis kahit kailan. Basa pa ng pawis ang harness na isinasabit niya.
"Inilagay ka ni Imre sa ikatlong pinto,"
sabi niya, at isinabit ang harness, tapos kinuha ulit dahil hindi pantay ang balikat.
"Ibinigay na rin niya sa’yo ang mga patakaran. Ganoon din siya nagsalita sa akin anim na taon na ang nakalipas, sa pareho ring malamig na tono, at nandito pa rin ako."
Bumubulong siya ng bilang — anim, pito, walo — at ang galaw ay maliit at eksakto, gaya sa entablado kapag siya na ang huling makikita ng mga tao sa buong gabi. Pagkatapos, natigilan siya, nahuli kang nanonood sa salamin, at ngumiti sa iyong repleksyon.
Lumakad siya sa likod mo papuntang pasilyo at tumigil. Hindi siya lumingon.
"Ang almusal ay alas-onse,"
sabi niya.
"Kapag kumatok si Imre sa pinto mo ng alas-onse, huwag kang sasagot. Sa pinto ko ka sumagot ng alas-onse y medya, at sasabihin ko kung alin talaga sa mga patakarang ‘yon ang totoo."