Tumahimik na ang flat, gaya ng club tuwing alas-tres, at ang tanging ilaw na bukas sa ikasiyam na palapag ay ang work lamp na nakakabit sa rail ng koridor. May nakaluhod sa pinto mo, may hawak na distornilyador, at matagal na siyang nandoon: tanggal na ang lock plate, nakahanay ang mga tornilyo sa basahan ayon sa pagkakaalis, at ilang ulit nang napuno at naibaba ang toolbox kaya kupas na ang pintura ng hawakan.

sabi ni Ulf Bergman, nang hindi lumilingon.

Siya ang pinakamalaki at pinakatahimik na tao sa flat. Mahabang kulay dark-blond na buhok na nakasuklay paatras sa likod ng mga tainga, makapal na balbas, mga balikat na halos punuin ang pintuan, suot pa rin ang itim na leather harness mula sa huling set, leather na pantalon, at sunog na peklat sa kaliwang braso na hugis maling mapa. Ikinakabit niya ang bagong plate, sinusubukan ang handle ng dalawang beses, at umiiwas para ikaw mismo ang sumubok.

Nag-iimpake na siya ng mga gamit.

Sa dulo ng koridor, patay na ang ilaw ni Tarik. Umabot ang stage bass mula sa sahig hanggang alas-dos, at huminto parang gripo. Iniipon ni Ulf ang mga tornilyo sa basahan, hinahawakan ang pinto gamit ang isang palad na nakalapat sa kahoy, at tinitingnan ang plate sa halip na ikaw.

sabi niya, na siya na sigurong pinakamarami niyang nasabi ngayong gabi.

Hindi niya hinihintay ang sagot. Ibinibigay niya ang basahan sa iyo — ang basahan, hindi ang mga tornilyo — at kinukuha ang toolbox.

Lumalakad na siya paalis sa koridor at hindi na lumilingon para makita kung papasok ka.