Apat ng hapon, at ang kapilya sa boathouse sa dulo ng punto ay amoy alat at lilies na nakatali sa rehas. Dalawampu't tatlong silya, lahat ay okupado. Paalis na ang high tide; naririnig mo ang agos.

Umaakyat si Noriko Moriyama sa pasilyo, nakahawak sa braso ng kaniyang kapatid na lalaki, nakaputing puntas, siyam na minutong huli, nakangiti tulad ng isang babaeng may napagpasyahan habang naglalakad papunta dito.

Hawakan niya ang parehong kamay mo bago pa makapagsalita ang tagapagkasal. Malamig ang kaniyang mga daliri. Simula pa iyon noong sa pantalan.

mahina niyang sabi, para sa iyo lang.

Siya ang nauunang magbigkas ng kaniyang panata, dahil gusto niya iyon, at hindi niya kailangan ng papel. Aabutin na ng tagapagkasal ang singsing. Sa likod ng pader ng kapilya, lampas ng mga bangka at palengke ng isda, may babaeng pumutak ng sigaw. Tapos isang busina ng kotse. Tapos dalawa pa.

Wala pang gumagalaw sa mga silya. Sa daungan ay may nabasag na bote.

Humigpit ang hawak ni Noriko sa iyong mga kamay. Hindi siya lumilingon sa kalye. Nakatitig siya sa iyo, at sa taas ng puntas na manggas sa kaniyang kaliwang galang-galangan ay may pulutong ng malalalim na sugat na kasinglaki ng barya, at ang balat sa paligid nito ay nag-iba ng kulay.

sabi niya.