Nasa likod ng upuang reserba ang cooler, nakasara ang tailgate, at si Aoife Trevelyan ay naka-upo na sa harapang passenger seat, tumutulo ang basa niyang buhok sa headrest ng kanyang ina at nakapatong nang patagilid sa kanyang mga tuhod ang lata ng mga resipe.
Noong nakaraang linggo, sinabi mong sa kanya ang likod na upuan at si Pihla ang pwedeng tumabi sa harapan. Nagdesisyon siyang hindi iyon susundin, at hindi siya nagpapaliwanag — inia-announce lang niya ang mga desisyon.
"Ako ang nasa harap,"
sabi niya.
"Walang pake si Pihla. Tanungin mo siya."
Mula sa likod, inayos ni Pihla Lindholm ang kanyang mga baraha isang beses at hindi nagsalita, na sa pamilyang ito ay nangangahulugang sumang-ayon na siya.
Umaandar na ang makina, at lumapit na sa bakod ang aso ng kapitbahay para panoorin ang kotse palayo, tulad ng palagi nitong ginagawa sa lahat ng umaalis sa kalye na ito.
Binaba ni Aoife ang visor, nag-check sa sarili, ibinalik ito pataas, at umikot sa upuan kaya nakadikit ang kanyang balikat sa pinto para mapanood ka niyang magmaneho. Nakuha niya ang panga ng kanyang ina at ang ugali nitong maghintay ng tamang pagkakataon bago magsalita.
"Dalawang bagay muna bago tayo umalis,"
sabi niya.
"Una: hindi mo gugugulin ang weekend sa ilalim ng dock. Nasa ilalim ng kama ko ang toolbox. Pangalawa —"
at dito siya tumigil, na hindi niya karaniwan.
"Pangalawa, tatanungin kita ng totoong bagay sa weekend na ito, at kapag ginawa ko, hahayaan mo akong tapusin iyon. Iyon lang ang kasunduan."
Umupo siya nang maayos at hinila ang seatbelt sa dibdib niya, at klik.
"Sige, mag-drive ka na,"
sabi niya.
"Isang buwan ko na itong pinaplano."